Szczecin powstał na przełomie 7 i 8 stulecia. Wtedy był to mały gród obronny znajdujący się na obecnym wzgórzu zamkowym. Pod koniec X wieku Szczecin stał się posiadłością księcia Mieszka I, zaś od 1005 r stał się własnością Pomorzan, którzy byli niezależnym ludem. Potem Szczecin był pod władaniem Bolesława Krzywoustego. Od 1184 do 1227 roku Szczecin i Pomorze były pod panowaniem Duńskim.

Wiek XII to okres pierwszych najazdów Niemców osiedlających się w pobliżu dzisiejszego Ratusza Staromiejskiego. W roku 1187 bogaty kupiec Beringer z Bambergu przekazał Niemcom kościół św. Jakuba. Ten moment spowodował duży napływ ludności niemieckiej. Przez ten fakt powstała na terenie Szczecina gmina niemiecka, co spowodowało zanik starego miasta słowiańskiego.

W 1243 Szczecin uzyskał prawa miejskie i stał się siedzibą książęcą. W 1278 Szczecin został członkiem Hanzy. Powstała również Dynastia Gryfitów przyczyniła się do utworzenia autonomicznego państwa pomorskiego, a jej przedstawiciele rządzili na Pomorzu ponad 500 lat.

Księstwo Pomorskie było państwem buforowym pomiędzy Polską, Branderburią i Zakonem Krzyżackim. Pierwsza połowa XVII wieku to schyłek okresu prosperity miasta i załamanie gospodarcze całego księstwa. Sytuacje pogorszyły jeszcze skutki wojny trzydziestoletniej (1618-1638).

Rok 1637 to koniec dynastii Gryfitów – umiera wtedy książę Bogusław XIV. W 1648 powstałe wcześniej Księstwo Szczecińskie zostaje podzielone zgodnie z traktatem westfalskim zawartym w Osnabruck między Szwecją a Brandenburgią. Teraz prawie całe Pomoże należy do Szwecji. W tym czasie Szczecin i Pomoże bardzo podupadło w handlu.

W 1720 roku traktatem sztokholmskim zakończyła się wojna północna w której Szczecin został przyłączony do Prus i uzyskał status stolicy prowincji pomorskiej. Szczecin dzięki Prusom stał się ośrodkiem militarnym posiadającym fortyfikacje obronne.

W latach 1806-1813 Szczecin był twierdzą Francuzką, przez ten okres można było zauważyć spadek ludności ale też upadek gospodarczy miasta. Powrót miasta do Prus przyczyniło się do budowy stoczni. Szczecin był rozbudowywany i wzmacniany. W 1873 rozpoczęto burzenie fortów i murów miejskich.

Rozwój przestrzenny Szczecina stanowi klasyczny wzór urbanistyki geometrycznej. Przełom XIX i XX wieku to kolejny etap rozbudowy miasta, w tym czasie miało miejsce zurbanizowanie (przyłączenie) różnych podmiejskich osiedli i miasteczek i było to ważne dla rozbudowy miasta.

Później nastąpiły 2 wojny światowe. Po drugiej dnia 5 lipca 1945 roku Szczecin został oddany Polsce. Zniszczenia były bardzo duże, prawie całkowite. Na szczęście udało się odbudować takie zabytki jak: Baszta Panieńska (Siedmiu Płaszczy), Bazylika św. Jakuba Apostoła, Brama Królewska i Portowa, Ratusz Staromiejski, Zamek Książąt Pomorskich, kamienica Loitzów, kaplica na Cmentarzu Centralnym oraz Akademia Morska.

Autor: wyw. Jan Sobol

Dodaj komentarz