Plomien » Olga Drahonowska-Małkowska

8 Szczecińska Drużyna Harcerzy "Płomień"

im. Andrzeja i Jana Romockich

Olga Drahonowska-Małkowska

Olga Drahonowska-Małkowska (ur. 1 września 1888r. w Krzeszowicach, zm. 15 stycznia 1979r. w Zakopanem) – instruktorka harcerska, jedna z twórczyń polskiego skautingu, współautorka hymnu harcerskiego, założycielka szkół instruktorskich. Córka Zofii i Karola Drachonowskich, żona Andrzeja Małkowskiego. Pomimo czeskich korzeni swojej matki, Olga od dziecka podkreślała swoją polskość. Ukończyła szkołę i gimnazjum, już wtedy odznaczała się wiedzą, pisząc egzaminy uzyskiwała zawsze najlepsze noty. Po maturze wstąpiła do konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie, gdzie wkrótce ujawniła swe talenty poetyckie i rzeźbiarskie. Była również instruktorką wychowania fizycznego w „Sokole” – (Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”). Rozwijała pasje sportowe, takie jak jazda konna, pływanie, łyżwiarstwo, narciarstwo oraz gimnastyka. Za pośrednictwem Andrzeja Małkowskiego wstąpiła do niepodległościowego „Zarzewia”, gdzie poznała tajniki służby wojskowej i zdobyła stopień porucznika Polskich Drużyn Strzeleckich. 26 Lutego 1911r. na spotkaniu członków największych organizacji młodzieżowych we Lwowie została podjęta decyzja o stworzeniu skautingu w Polsce. Poparcie naczelnika „Sokoła” pozwoliło na zorganizowanie od marca do maja 1911r. pierwszego kursu instruktorskiego. Następnego dnia został wydany rozkaz przez Andrzeja Małkowskiego, w którym powołał pierwsze drużyny skautowe. Olga w tym czasie została drużynową pierwszej żeńskiej drużyny skautowej (pod nazwą III Lwowska Drużyna Skautek im. Emilii Plater) oraz komendantką skautek w Naczelnej Komendzie Skautowej, która powstała 21 maja 1911r. we Lwowie. Funkcje komendantki pełniła przez rok (1911r. – 1912r.). We wrześniu 1912r. w czasopiśmie „Skaut” (wydawanym przez polskich instruktorów) pojawił się wiersz Ignacego Kozielewskiego „Wszystko, co nasze, Polsce oddamy”, uzupełniony refrenem „Ramię pręż, słabość krusz” przystosowany do melodii „Na barykady ludu roboczy”, nosił tytuł „Marsz skautów”. Uzupełnienie i przystosowanie hymnu zawdzięczamy Oldze Drahonowskiej. W ten sposób powstał hymn harcerski śpiewany do dziś. Następnie Olga zaczęła poważnie chorować na płuca i wyjechała do Zakopanego na leczenia. 19 Czerwca 1913r. w Zakopanem ks. Kazimierz Lutosławski udzielił Oldze Drahonowskiej i Andrzejowi Małkowskiemu ślubu. Po ślubie Olga wyleczyła naciek w płucu, założyła i prowadziła harcerstwo żeńskie w Zakopanem. W 1914r., gdy wybuchła I wojna światowa A. Małkowski wyruszył do Legionów, Olga w tym czasie prowadziła również drużynę męską. W 1915r. dzięki ostrzeżeniu górali Olga wraz z mężem uniknęła aresztowania przez policję austriacką. Ścigali ich za stworzenie tajnych magazynów z bronią i próbę ogłoszenia przez Andrzeja Republiki Podhalańskiej, jako zaczątek niepodległej Polski. Przedostali się do USA gdzie 30 października urodził się im syn. Rok później Olga wraz z dzieckiem wróciła do Europy. Przebywając w Szwajcarii podjęła ciężką pracę, aby utrzymywać rodzinę, pracowała w gospodarstwie ogrodniczym i w szkole, jako nauczycielka muzyki. Pracę w gospodarstwie traktowała, jako jeszcze jedną próbę harcerską. 1918r. w Londynie na prośbę Polish Relief Found założyła polską szkołę, w której również uczyła. W listopadzie 1921r. Olga wraz z synem wróciła do polski, mąż zatonął na statku 15/16 stycznia 1919r. Po powrocie do Polski nadal prowadziła pracę harcerską. W 1927r. zdobyła stopień harcmistrzyni Rzeczypospolitej. Po klęsce wrześniowej w 1939r. z powodu nalegań syna i obawy przed gestapo opuściła ojczyznę udając się do Wielkiej Brytanii. Tam założyła Dom Dziecka Polskiego, który po nalotach luftwaffe (niemieckie siły powietrzne) został przeniesiony do Szkocji. W 1942r. została powołana do władz ZHP, na czas wojny została przewodniczącą Komitetu Naczelnego ZHP. Poprzez Caritas dostarczała żywność przeznaczoną dla dzieci ze zniszczonej Warszawy. Uczestniczyła w nabożeństwie w rocznicę śmierci Andrzeja Małkowskiego odprawianym w Krakowie przez kardynała Karola Wojtyłę. Zmarła 15 stycznia 1979r., jej grób znajduje się na Nowym Cmentarzu w Zakopanem. Polski rząd odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta i Krzyżem Niepodległości. Przedstawiciel TDP (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) wręczył jej Honorową Odznakę Przyjaciela Dziecka.

 

Opracował: wyw. Mikołaj Mazur