Plomien » Historia Szczecina

8 Szczecińska Drużyna Harcerzy "Płomień"

im. Andrzeja i Jana Romockich

Historia Szczecina

Szczecin powstał na przełomie 7 i 8 stulecia. Wtedy był to mały gród obronny znajdujący się na obecnym wzgórzu zamkowym. Pod koniec 10 wieku Szczecin stał się posiadłością księcia Mieszka I, zaś od 1005 r stał się własnością Pomorzan, którzy byli niezależnym ludem. Potem Szczecin był pod władaniem Bolesława Krzywoustego. Od 1184 do 1227 Szczecin i Pomorze były pod panowaniem Duńskim. Wiek 12 to okres pierwszych najazdów Niemców osiedlających się w pobliżu dzisiejszego Ratusza Staromiejskiego. W roku 1187 bogaty kupiec Beringer z Bambergu przekazał Niemcom kościół św.Jakuba. Ten moment spowodował duży napływ ludności niemieckiej. Przez ten fakt powstała na terenie Szczecina gmina niemiecka, co spowodowało zanik starego miasta słowiańskiego. W 1243 Szczecin uzyskał prawa miejskie i stał się siedzibą książęcą. W 1278 Szczecin został członkiem Hanzy. Powstała również Dynastia Gryfitów przyczyniła się do utworzenia autonomicznego państwa pomorskiego, a jej przedstawiciele rządzili na Pomorzu ponad 500lat. Księstwo Pomorskie było państwem buforowym pomiędzy Polską, Branderburią i Zakonem Krzyżackim. Pierwsza połowa 17 wieku to schyłek okresu prosperity miasta, załamanie gospodarcze całego księstwa. Sytuacje pogorszyły jeszcze w skutek wojny trzydziestoletnej (1618-1638). Rok 1637 to koniec dynastii Gryfitów – umiera wtedy książę Bogusław 14. W 1648 powstałe wczesniej Księstwo Szczecińskie zostaje podzielone zgodnie z traktatem westfalskim zawartym w Osnabruck między Szwecją a Brandenburgią. Teraz prawie całe Pomoże należy do Szwecji. W tym czasie Szczecin i Pomoże bardzo podupadło w handlu. W 1720 roku traktatem sztokholmskim zakończyła się wojna północna w której Szczecin został przyłączony do Prus i uzyskał status stolicy prowincji pomorskiej. Szczecin dzięki Prusom stał się ośrodkiem militarnym posiadającym fortyfikacje obronne. W latach 1806-1813 Szczecin był twierdzą Francuzką, przez ten okres można było zauważyć spadek ludności ale też upadek gospodarczy miasta. Powrót miasta do Prus przyczyniło się do budowy stoczni. Szczecin był rozbudowywany i wzmacniany. W 1873 rozpoczęto burzenie fortów i murów miejskich. Rozwój przestrzenny Szczecina stanowi klasyczny wzór urbanistyki geometrycznej. Przełom 19 i 20 wieku to kolejny etap rozbudowy miasta, w tym czasie miało miejsce zurbanizowanie (przyłączenie) różnych podmiejskich osiedli i miasteczek i było to ważne dla rozbudowy miasta. Potem nastąpiły 2 wojny światowe. Po drugiej dnia 5 lipca 1945 roku Szczecin został oddany Polsce. Zniszczenia były bardzo duże, prawie całkowite. Na szczęście udało się odbudować takie zabytki jak: Baszta Panieńska (Siedmiu Płaszczy), Bazylika św.Jakuba Apostoła, Brama Królewska i Portowa, Ratusz Staromiejski, Zamek Książąt Pomorskich, kamienica Loitzów, kaplica na Cmentarzu Centralnym oraz Akademia Morska.

Autor: wyw. Jan Sobol