Plomien » Aleksander Kamiński

8 Szczecińska Drużyna Harcerzy "Płomień"

im. Andrzeja i Jana Romockich

Aleksander Kamiński

Aleksander Kamiński (ur. 28 stycznia 1903r. w Warszawie, zm. 15 marca 1978r. także w Warszawie) – instruktor harcerski, harcmistrz, żołnierz AK, współtwórca metodyki zuchowej oraz pedagog i wychowawca. Syn Jana Kamińskiego i Petroneli Kaźmierczak, mąż Janiny Kamińskiej. Studiował historię, w styczniu 1928r. uzyskał dyplom magistra. Był członkiem wielu drużyn harcerskich ZHP (jedna z nich została założona przez niego). Będąc w harcerstwie miał funkcje m.in.: zastępowego, przybocznego, drużynowego, przybocznego hufca, komendanta hufca. Współpracując z Jadwigą Zwolakowską stworzył metodykę zuchową. Uczestnik Jamboree w Wielkiej Brytanii, na Węgrzech i w Holandii. Po wybuchu wojny ewakuowany we wrześniu 1939r. ze Śląska, ok. 12 września przybył do Warszawy. Gdy stolica skapitulowała kierował domem dziecka dla dzieci osieroconych w trakcie oblężenia Warszawy. Od października 1939r. w konspiracji członek Głównej Kwatery („Pasieka”) Szarych Szeregów. Był inicjatorem, organizatorem i następnie redaktorem naczelnym „Biuletynu Informacyjnego”, którego zaczęto wydawać od listopada 1939r. Pisząc pisma i artykuły w okupowanej Polsce używał pseudonimu „Kaźmierczak”, następnie „Hubert”, „Fabrykant” oraz „Kamyk”. W grudniu 1940r. pod pseudonimem „Dąbrowski” założył i został komendantem głównym Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Do najbardziej znanych i widocznych efektów działalności „Wawra” należały rysunki „kotwic” – Polski Walczącej, znaki „V” – Victorii, antyniemieckie napisy w miejscach publicznych (np. „Tylko świnie siedzą kinie”), kolportaż ulotek, gazowanie kin, akcje megafonowe. A. Kamiński osobiście brał udział tylko w pierwszej serii takich akcji. W lipcu 1943r. ukazało się wydanie książki pt. „Kamienie na Szaniec. Opowiadanie o Wojtku i Czarnym”, którą napisał pod pseudonimem „Juliusz Górecki”. Owa książka należała do najbardziej znanych książek w okupowanej Warszawie. Gdy wybuchło powstanie warszawskie nadal pełnił funkcje redaktora naczelnego „Biuletynu Informacyjnego”, który wówczas był wydawany jawnie, jako dziennik. Po kapitulacji powstania warszawskiego nie uczestniczył już w pracach konspiracyjnych. Od maja 1945r. do 1950r. pracował na Uniwersytecie Łódzkim. W 1947r. uzyskał stopień doktora filozofii po obronie rozprawy „Metoda harcerska w wychowaniu i nauczaniu szkolnym”. Po wojnie nadal był czynny w ZHP, lecz w styczniu 1949r. został usunięty z harcerstwa z przyczyn ideologicznych. Do pracy harcerskiej powrócił w 1956r., a do pracy na Uniwersytecie Łódzkim w 1958r, w marcu 1969 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1972r. przeszedł na emeryturę i powrócił do Warszawy, gdzie zmarł 15 marca 1978r. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie obok kwatery Szarych Szeregów. Poza „Kamieniami na Szaniec” napisał też wiele innych książek: „Antek Cwaniak”, „Książka wodza zuchów”, „Krąg rady”, „Wielka Gra”, „Zośka i Parasol”, „Narodziny dzielności” i wiele innych. Do odznaczeń jakie zdobył przypisuje się Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (pośmiertnie), Medal „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata” (pośmiertnie).

 

Opracował wyw. Mikołaj Mazur