Florian Marciniak urodził się 4 maja 1915 w Gorzycach, a zmarł 20 lutego 1944r. w obozie koncentracyjnym Gross-Rosen. Jego rodzice mieli na imię Paweł i Wiktoria. Miał dziewięcioro rodzeństwa, a sam był 6 z kolei. Miał pseudonimy takie jak: „Jerzy Nowak”, „Nowak” „J. Krzemień” „Szary” „Flo”. Przybierał imiona i nazwiska: „Jerzy Grzegorzewski” „Mieczysław Kujawski” Był instruktorem harcerskim, harcmistrzem, pierwszym naczelnikiem Szarych Szeregów.

Od młodych lat należał do harcerstwa, gdzie był drużynowym 21. Poznańskiej Drużyny Harcerzy im. Tadeusza Reytana, wiceprezesem Akademickiego Koła Harcerskiego im. Heliodora Święcickiego w Poznaniu oraz kierownikiem Wydziału Młodzieży w Wielkopolskiej Komendzie Chorągwi Harcerzy. Był najmłodszym harcmistrzem w ZHP (stopień uzyskał 10 maja 1938). Tuż przed kapitulacją stolicy, 27 września 1939, otrzymał nominację na naczelnika Szarych Szeregów i był nim aż do aresztowania.

W marcu 1943 brał udział w przygotowaniach odbicia z rąk Gestapo Janka Bytnara „Rudego” („Akcja pod Arsenałem”). 6 maja 1943, po wpadce Wielkopolskiej Chorągwi Harcerzy, został aresztowany w Warszawie przez funkcjonariuszy poznańskiego Gestapo. Podczas przesłuchań w siedzibie KdS w Alei Szucha nie wydał swoich współpracowników. W czasie transportu do Poznania Florian usiłował uciec, skacząc z pędzącego samochodu w okolicach Sochaczewa – niestety bez powodzenia. Straszliwie zmaltretowany został umieszczony w osławionej katowni poznańskiej – Forcie VII w celi nr 66. W celu odbicia Floriana zostało powołane stowarzyszenie „Białej Róży”, w którego skład weszli, m.in. Stanisław Broniewski – „Orsza”, Eugeniusz Stasiecki – „Piotr”, Edward Zürn – „Jacek”, Zygmunt Kaczyński – „Wesoły”, Adam Borys – „Pług”, Władysław Cieplak – „Giewont”, Tadeusz Zawadzki – „Zośka” oraz specjalnie dobrany oddział z Grup Szturmowych.

Został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski dnia 11 listopada 2006r.

Opracował wyw. Marcin Kamasa

Dodaj komentarz